شاید هواداران تیمهای بزرگ، بیش از هر چیز فوتبال را با خاطراتی که از ستارههای دوران جوانی خود دارند بهیاد میآورند؛ با چهرههایی که نهفقط نتیجهها، بلکه بخشی از احساس و خاطره آنها را ساختهاند. برای بسیاری از فوتبالدوستان، آرژانتین فقط یک تیم ملی نیست؛ مجموعهای از تصاویر ماندگار است.
تیمی که امروز با نام لیونل مسی شناخته میشود، چند دهه قبل با دیگو مارادونا و کلودیو کانیگیا در ذهنها ماندگار شد و بعدها با گابریل باتیستوتا، دیهگو سیمئونه و خوان سباستین ورون، نسل دیگری از هواداران را با خود همراه کرد. برای آرژانتین، مسیر موفقیت همیشه با یک چهره بزرگ گره خورده است؛ بازیکنی که فراتر از یک ستاره، تبدیل به نماد یک نسل شده باشد. در سال 1986، دیگو مارادونا برای این کشور نهفقط گل زد، بلکه رؤیای قهرمانی را به واقعیت تبدیل کرد، چهار سال بعد، آرژانتین تا یکقدمی تکرار آن موفقیت پیش رفت، اما جام را از دست داد.
پس از آن، فوتبال آرژانتین هرگز خالی از استعداد نبود. بازیکنانی بزرگ در این کشور ظهور کردند و بسیاری از آنها در باشگاههای معتبر اروپا نقشهای مهمی داشتند، اما فاصلهای میان استعدادهای فردی و موفقیت در تیم ملی وجود داشت. آنها ستاره بودند، اما نتوانستند همان جایگاه تاریخی مارادونا را در پیراهن آلبیسلسته تکرار کنند. آرژانتین پیش از اسکالونی تیمی بابضاعت و همیشه مدعی روی کاغذ بود؛ تیمی که بازیکنان نامدار و توانمندی در اختیار داشت، اما گاهی در آخرین ایستگاه کم میآورد و گاهی در مراحل حذفی مجبور بود برای رسیدن به هدف، بیش از توان خود تلاش کند، مشکل کمبود استعداد نبود؛ مشکل این بود که این استعدادها هیچگاه به موفقیتی که انتظار میرفت، ختم نمیشدند.
نسلی که در جام جهانی 2014 تا فینال پیش رفت و مقابل آلمان شکست خورد، یا تیمی که در کوپا آمریکا 2015 و 2016 به دیدار نهایی رسید اما جام را لمس نکرد، نماد همین حسرت بزرگ بود، حتی در جام جهانی 2018 نیز مسیر آرژانتین زودتر از انتظار به پایان رسید،
اما با حضور لیونل اسکالونی، تغییرات بهتدریج شکل گرفت. آرژانتین دیگر فقط مجموعهای از نامهای بزرگ نبود؛ تیمی شد که هویت مشخصی داشت، بازیکنان فهمیدند چه نقشی دارند و چگونه باید کنار یکدیگر برای یک هدف مشترک تلاش کنند.